Het is even stil geweest vanuit mijn kant, stil geweest met betrekking tot mijn missie de wereld inzetten.
Ik was overrompeld door de impact die de vertraging had op mij van de lockdown. Geen klok, geen haast, geen verplichtingen. Ik genoot, ik voelde intens leven door mij stromen. Het was lente en alles bloeide, de vogels kon je overal horen fluiten, het was stil in de straten. Het leek wel of de gecreëerde tijd letterlijk stil stond, of gewoonweg niet bestond, het deed er niet meer toe.


Was het half/eind mei dat de andere winkels weer open gingen? Het werd in ieder geval weer drukker op straat, en dus kwam de huzzle & buzzle weer terug. Ik merkte dit, de tijd begon weer te bestaan, deed weer haar intrede. Als ook weer de school die terug open ging en geregel met schema’s en ochtendroutine die het met zich meebracht. Tevens dat we onze contact bubbels weer mochten vergroten, droeg dit toe aan de beweging terug naar leven op de agenda, tijd en afspraken.

Ook dit fenomeen, deze golfbeweging heeft mij te pakken gehad. In minder dan een paar weken tijd, zaten we weer terug op een samenleving (hoewel die beperkt was door de overheden) maar wel weer in het ritme van hoe we het kenden, van voor dat alles “begon”, zeg maar. En dit merkte ik aan mijn lichaam, zo heldervoelend als het is, zoveel prikkels tegelijk tijd ervaren was intens. Ik voelde het nu zoveel duidelijk dan voorheen, hoeveel impact elke ontmoeting, elke gedachten, elk beeld, elke gebeurtenis, de stroming van het verkeer, de “druk” van de agenda en afspraken, ….. Ik kan het niet eens omschrijven, niet eens segmenteren. In ene was alles er weer en was het veel en snel in vergelijking tot de vertraging die er voor was. Onze geest, emoties en lichaam zijn niet los te koppelen, niet als afzonderlijke items of onderdelen te benaderen of te behandelen. Het was overduidelijk. Een tweede overrompeling toen ik het me besefte, het letterlijk kon voelen. Ik opnieuw die verbinding kon ervaren tussen de 3-eenheid van lichaam, geest en emotie.

En toen schoolvakantie periode! Even geen ochtendroutine meer, geen rush. De kans om opnieuw deze ervaring te verwerken. En voor bereiden voor een vakantie. Weg van alles, kamperen. Alles op eigen ritme, buiten onder de bomen, in de heuvels van de Ardennen. In de zon, frisse lucht, stromend riviertje. Honger? Dan gaan we wat eten maken. Zin om te relaxen en luieren in de hangmat, prima, de afwas kan straks ook. Alles op gevoel en waar je goesting in hebt. Geen tijd, geen planning.
“Mam, mag ik spelen met de buren?”, vraagt dochter terwijl haar haren nog niet gekamd zijn en ze nog haar fleece vest over haar pyjama aan heeft. “Tuurlijk, schat”, antwoord ik, want tanden poetsen kan straks ook nog, waarvoor moet je om 8.30 uur al helemaal glad gestreken klaar staan?
Heerlijke dagen gehad, ook nog naar opa en oma geweest, naar het strand. Zo fijn! Zo ontspannend, even helemaal niets, gewoon ontvangen wat er komt. Opnieuw intens gevoel van te leven op ritme, de flow ervaren.


Terug thuis een serieuze reality check met alle strikte maatregelen ineens weer, welke per dag en per provincie steeds veranderen. Niet meer om bij te houden, onrustig wordt ik ervan. Ook het straatbeeld met allerlei mondmaskers maakt me ontzettend down, een anti-climax gevoel. Net als dat de klok weer terug is, en afspraken weer in de agenda komen. Ik trek me terug, ik doe mijn huishouden en regel de dingen die gebeuren mogen. Ondertussen laat ik ideeën de revue passeren vanuit mijn hoofd. Wat wens ik aankomende periode in de wereld te zetten. Hoe wil ik mijn talenten inzetten voor anderen die dit zo hard nodig hebben?

Gevoelsmatig wordt ik naar mijn tuin toe getrokken. Deze mag wel weer wat aandacht krijgen, het floreert van de zomerse dagen en heeft wat onderhoud nodig. In de tuin bezig zijn aard mij, ik voel me prettiger. Ik kom terug in balans, ik voel me terug in balans komen.

Goesting voor de buitenwereld heb ik niet, de mondmaskers in het straatbeeld vind ik niet fijn. Ik kies hier niet voor. Energetisch op wereld niveau is er veel gaande, ik voel dat ik dicht bij mezelf mag blijven. Ook astraal is er veel gaande in het universum.
Gelukkig is het warm en trekken de meeste mensen zich terug in huis, waar het koeler is. Ook ik trek me weer deels terug, ik blijf bepaalde delen van de dag binnen. Mijn menustratie begint, het klopt, cocoon maar lekker zo af en toe. Niet te veel doen, want het is heet. Vooral in de middag gewoon thuis en binnen. Ga in de ochtenduren maar naar het bos of bij een watertje zitten. Ja, voor even heb ik weer een ritme gevonden, en binnenkort zal dit wellicht weer veranderen. Ik zal wel aanvoelen wat ik nodig heb. Dat vertrouwen heb ik wel.

Hoe ga jij om met wat er gaande is? Hoe voel jij je? Hoe beleef jij deze periode waar we inzitten?